De verschillende Duitse dialecten

Duits is een van de meest populaire talen in de wereld. In feite heeft het Guinness Book of World Records de Duitse taal opgenomen als een van de drie talen die het meest worden geleerd door mensen. Het is ook opgenomen in de tien meest gesproken talen ter wereld. In de Europese Unie is het de op een na bekendste vreemde taal. Duits is ook een van de overeengekomen officiële talen van de EU en is ook, samen met Engels en Frans, gekozen als een van de drie werktalen die in de Europese Commissie worden gebruikt.

Duits wordt ook beschouwd als een pluricentrische taal, net als Engels en Frans. Gezien het brede gebruik dat van deze taal wordt gemaakt, zou men verwachten dat iemand die Duits kent, naar elk deel van Duitsland kan gaan en daar moeiteloos kan communiceren. Helaas is dit ver bezijden de waarheid. In werkelijkheid kent de Duitse taal vele dialecten die in een groot deel van het land (en zelfs in andere landen) worden gesproken.

De Duitse dialecten zijn niet onderling verstaanbaar. Dit betekent dat mensen die alleen de verschillende Duitse dialecten kennen en niet de gemeenschappelijke Duitse taal, elkaar niet zullen kunnen verstaan.

Hoe hebben de dialecten zich zo kunnen ontwikkelen? Elk dialect heeft zich zo ontwikkeld dat het typische woorden bevat die niet worden beschouwd als cognaten van de woorden die in standaard Duits worden gebruikt. Dit maakt het vrij moeilijk te begrijpen in gebieden waar het dialect niet wordt gesproken of een gebied waar een ander dialect wordt gebruikt.

Er is een zogenaamd dialect continuüm in landen waar Duits wordt gesproken. In normale situaties wordt het dialect dat in een aangrenzende regio wordt gebruikt vrij goed begrepen, ook al verschilt het duidelijk van het dialect dat in de aangrenzende regio wordt gebruikt.

De zogenaamde Nederduitse dialecten die in het noorden van Duitsland worden gebruikt, worden als onderling verstaanbaar beschouwd, maar in andere delen van het land wordt het nog steeds niet begrepen. Van de overige dialecten staan de Duitse dialecten die in Zwitserland, Zuid-Beieren, Oostenrijk en op de westelijke oever van de Rijn worden gebruikt, erom bekend dat ze buiten de regio’s waar deze dialecten worden gebruikt, zeer moeilijk te begrijpen zijn. De zogenaamde Midden- en Oost-Duitse dialecten daarentegen worden in andere delen van het land als beter verstaanbaar beschouwd.

De Nederduitse dialecten zijn die dialecten die niet werden beïnvloed door de consonantverschuiving in het Hoogduits. Het Nederduitse dialect bestaat uit twee subgroepen – Nederfrankisch en Nederduits.

De Hoogduitse dialecten zijn onderverdeeld in Midden-Duitse en Opper-Duitse subgroepen. Tot de Midden-Duitse dialecten behoren het Ripuarisch, het Moezelfrankisch, het Hessisch, het Thüringer, het Zuid-Frankisch, het Lotharinger Frankisch en het Opper-Saksisch. Tot de Opper-Duitse dialecten behoren het Alemannisch, het Zwabisch, het Oost-Frankisch, het Elzassisch en het Oostenrijks-Beiers. De Opper-Duitse dialecten worden ook gebruikt in bepaalde delen van de Elzas, evenals in Zuid-Duitsland, Liechtenstein, Oostenrijk, en in bepaalde delen van Zwitserland en Italië waar Duits wordt gesproken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.